تفاوت های فرهنگی و چند هنجار کانادایی

کانادایی ها توی آداب معاشرتشون یه سری تفاوت های جزئی با ایرانیا دارن که بدونید بهتره. بعضی هاشون خیلی مهم هستن و بعضی ها رو اگه رعایت نکنید یا فراموش کنید اشکال نداره.
+++ مهمانی
اگه جایی دعوت شدید تمام تلاشتون رو بکنید که سر وقت برسید. اگه مهمونی های شلوغ دعوت شدید، خیلی مهم نیست که سر وقت برسید اما اگه مثلا برای شام جایی دعوت شدید حتما سروقت حاضر بشید. با خودتون یه چیز کوچک ببرید، مثلا یه بطری شراب یا نوشیدنی های حلال. موقع سلام کردن و خداحافظی روبوسی مرسومه. البته آقایون با هم روبوسی نمی کنن، فقط دست می دن. ایرانی ها برای روبوسی سه مرتبه طرف مقابلشون رو میبوسن اما کانادایی ها دو مرتبه.
موقع دعوت بهتون اطلاع می دن که مثلا غذا سرو می شه. بعضی وقت ها به مهمانی رقص دعوت می شید و بعضی وقت ها دیدن دسته جمعی بازی هاکی. خلاصه هرچی که بهتون می گن همونه و منتظر شام نباشید. معمولا هم نوشیدنی یا هله هوله باید برای خودتون تهیه کنید و همراهتون ببرید.
+++ اماکن عمومی
موقع استفاده از پله برقی سمت راست بایستید و سمت چپ رو برای کسانی که عجله دارند خالی بگذارید.
موقع سوار و پیاده شدن از مترو کسی را هل ندید. همیشه اول باید صبر کنید که همه پیاده شوند و بعد شما می تونید سوار شوید.
بعد از سوار مترو یا آسانسور شدن رو به در خروجی بایستید و با کسی چشم تو چشم نشید.
موقع ورود و خروج اگر نفر بعدی پشت سر شماست، درب را برایش باز نگه دارید و اگر کسی درب را برای شما باز نگه داشت، با لبخند تشکر کنید.
آقایان، اگر استخر مراجعه می کنید یا توی تابستون از لباس های بدون آستین استفاده می کنید، موی زیر بغل را با تیغ کوتاه نکنید.
هرکسی بهتون سلام کرد حتما جوابش رو بدید حتی اگه میخواد ازتون گدایی کنه. با لبخند سلام کنید و بگید نه، متاسفم.
اگه اتفاقی با کسی چشم تو چشم شدید لبخند بزنید و سریع روتون رو برگردونید.
+++ محل کار
به فضای شخصی همکارتون احترام بگذارید.
ابتدای روز فقط صبح به خیر بگید و برید سر میزتون. خوش و بش های طولانی مرسوم نیست. دست دادن هم مرسوم نیست.
همکاران معمولا دوست نمی شن و بیرون از محل کار دوستان دیگه ای دارن. البته استثنا هم وجود داره.
آقایان هر روز صبح حتما دوش بگیرید و اصلاح کنید. منظور این نیست که سیبیل یا ریش چیز عجیبیه، نه، فقط تمیز و برای مدت طولانی یکسان باشه. نه این که دو روز هفته ریش رشد کنه و روز سوم اصلاح بشه و به همین منوال.
+++ روابط دوستانه
میزان درآمد کسی را نپرسید. کلا نپرسید.
اگه کسی می پرسه "خوبی؟" جوابش "مرسی" نیست. اگه کسی می پرسه "چای می خوای؟" جوابش "مرسی" نیست. با بله و خیر جواب بدید و بعدش تشکر کنید :D
دریافت اطلاعات تماس در اولین برخورد کار مناسبی نیست. اگر توی یک مهمانی با کسی آشنا شدید، بعد از 20 دقیقه خوش و بش هنوز اینقدر دوست نشدید که شماره تلفنش رو بگیرید و روی فیسبوک درخواست دوستی بفرستید.
کلا تعارف نداریم. دم در، غذا و خوراکی، دعوت، ... هیچ جا
توی رستوران غذایی که سفارش می دید رو می خورید و پولش هم حساب می کنید. اگه به کسی پیشنهاد بدید که پول غذاش رو حساب می کنید، خیلی ساده قبول می کنه و اون هم ممکنه شما رو بعدتر به بستنی یا نوشیدنی دعوت کنه :D البته این احتمال هم وجود داره که برداشت اشتباه بکنه.
+++ کلاً
لبخند بزنید
کسی را قضاوت نکنید.
اینجا بعضی خانم ها اصلا آرایش نمی کنند. اگه از آرایش کردن خوشتون نمی آد به سادگی به این دسته بپیوندید و اگه هم دوست دارید آرایش کنید، غلظتش رو با مردم سطح شهر، محل کار و دوستانتون مقایسه کنید.
توضیح عکس: پارک مونت رویال، هوای بارانی بهاری

با اینا زمستونو سر کردم

با کارنامه درخشان در دست راست، سربلند از آزمون سخت زمستانی مونترال بیرون آمدم. به هرکی می گم اولین زمستون بود بهم تبریک می گه انگار شاخ غول شکستم. البته ساده نبود اما اگه چندتا نکته پیش پا افتاده رو رعایت کنید نه تنها سخت نیست بلکه می تونید حسابی از زمستون و تفریح های ویژه اش لذت ببرید. قدم اول: لباس مناسب و تجهیزات از قبل خریداری کنید که غافلگیر نشید.

کاپشن(Jacket - Vest)
کاپشن هایی که از ایران با خودتون می آرید برای اواخر پاییز و اوایل بهار مناسبه اما توی زمستان به کاپشن خوب نیاز دارید. برندهای خوب بخرید و گول ظاهر کاپشن ها رو نخورید. سعی کنید کاپشن بلند باشه و باسن رو پوشش بده. برای این که تبلیغ نشه نه اسم برند می نویسم نه آدرس سایت می دم. خودتون توی اینترنت یا خیابونا یه گشتی بزنید می فهمید چی بخرید خوبه. عجله نکنید و از همکارا و دوستای باتجربه تر بپرسید. حدودا 350 تا 700 دلار رقم مناسبی برای کاپشنه.

شال(Scarf - Echarp) و کلاه(Toque)
یکی از مهمترین اجزای تشکیل دهنده پوشاک زمستانی. تاثیر شال و کلاه در لذت اسکی و اسکی روی یخ وقتی برای ساعت ها توی دمای پایین رو دست کم نگیرید. شال و کلاه احتمالا با خودتون می آرید. اگه فکر می کنید کلاه و شال گردنتون خیلی خوبه و بافتنیه (پلاستیک اینا نباشه) و شال به اندازه کافی بلنده و اینا ممکنه نیازی به خرید مجدد نداشته باشید.

دستکش(Gloves - Gants)
اگه سرمایی هستید حتما دوجداره بگیرید یا شاید هم بهتر باشه از اونایی که انگشت نداره (Mitten) بگیرید. دستکش از اون کالاهاییه که اگه برند حسابی بگیرید ممکنه تا 150 دلار هم تو خرج بیافتید. بهتره برید توی یه دونه از این فروشگاه های زنجیره ای (Retailer) که شکر خدا تعدادشون هم زیاده تو کانادا و خریدتون رو اونجا انجام بدید. قیمت ها خیلی فرق می کنه، کمتر از 20 دلار خرج رو دستتون می اندازه. ضمنا دستکش هایی هم که با خودتون می آرید اگه دوجداره، بافتنی، جنس خوب هستن ممکنه جواب بدن.

کفش(Boots - Bottes) و جوراب(Socks - Chaussettes)
کفش کوهنوردی اگه دارید حتما با خودتون بیارید، کفش خوب توی هوای سرد از واجباته. حتی اگه هم کفشتون خیلی خوبه، جورابتون باید خوب باشه. اگه روزی جورابای زمستونیتون خیس بود یا هرچی، حتما دو جفت جوراب جایگزین کنید. ضمنا همیشه می تونید یه جفت کفش تابستونی توی محل کارتون نگه دارید و وقتی می رسید کفشتون رو عوض می کنید.

دوشلواری(Long John - caleçon Long)
سعی کنید با خودتون از این شلوار سفیدایی که سربازا میپوشن بیارید. اونجا قیمتی نداره اما اینجا تو خرج می افتید. حدودا سه ماه از سال (اواخر نوامبر تا اوایل فوریه) هر روز باید دوتا شلوار بپوشید و برید سرکار.

چتر(Umbrella - Parapluie)
چتر توی زمستون لازم ندارید اما تو بهار و پاییز که مرتب بارون می آد اینجا خیلی لازم می شه. از فروشگاه های ارزون قیمت چتر نخرید. من سه چهارتا چتر ترکوندم تا فهمیدم باید چتر خوب بخرم. قیمتا خیلی بالا نیست اما کیفیت ها خیلی فرق می کنه. چترهای ارزون حدودا 3 دلاره و چترهای پدر و مادر دار حدود 15 دلار.

***

هوا کم کم سرد می شه. (میانگین درجه هوای مونترال توی ماه های مختلف سال رو اینجا ببینید) طوری نشه که مجبور بشید برای هر ماه برید یه جفت دستکش بهتر بخرید. از اول زمستون چیزی بخرید که کل زمستون جواب بده. بهترین کاری که می تونید بکنید اینه که مسیر رفت و آمدتون رو طوری تنظیم کنید که مجبور نباشید خیلی راه برید. سعی کنید خونه نزدیک مترو یا خطوط پررفت و آمد اتوبوس باشه. اگه هم بتونید کنار محل کارتون خونه بگیرید که دیگه خوش به حالتون. معمولا اتوبوس توی روزای خیلی سرد هم طبق برنامه می آد. بعد از بارش برف خیابونا و پیاده روها رو فورا تمیز می کنن و حمل و نقل طبق روال همیشگی انجام می شه اما اگه یه جای دور افتاده خونه گرفته باشید و دمای هوا به -35 درجه رسیده باشه و کوهی از برف توی خیابونا جمع شده باشه (میگن سالی یک روز اینجوری داریم :D) خیلی انتظار حضور دقیق و به موقع اتوبوس رو نداشته باشید.

رمز موفقیت، خانه نشین نشوید
زمستونا خیابونا زودتر تاریک می شه و مردم به بخش های اندرونی خونه می رن و همه خونه ها از بیرون خاموش به نظر می رسن. پیاده روها خلوت تر می شن و لامپ های کمتری روشن می شن. ممکنه فکر کنید مردم هم توی خواب زمستونی هستن اما این بزرگ ترین اشتباهیه که یه مهاجر می کنه. هوای سرد زمستون نیست که مهاجر رو به زانو در می آره، تنهایی و ناامیدیه. تا می تونید با دیگران معاشرت کنید و برنامه های تفریحی بگذارید. تعداد کنسرت ها، جشن ها، فستیوال ها، کافه، بار، رستوران و ... خیلی زیاده و مردم کماکان در حال جنب و جوش هستن. به دلیل سرما به چشم نمی آن اما اگه وارد گود بشید می بینید که دست کمی از تابستون نداره. چندتا دوست خوب پیدا کنید، مهمونی برید و مهمونی بگیرید، اسکی، اسکی روی یخ، برف نوردی(snowshoeing)، سرسره بازی(tobogganing-glissade) و ورزش های زمستونی دیگه رو فراموش نکنید.

حقیقتا هنوز هیچی نشده دلم برای زمستان مونترال تنگ شده

اجتماعی باشید

از شبکه های اجتماعی تا می تونید برای ذوب شدن توی جامعه جدیدتون استفاده کنید. ممکنه یک آگهی، پروفایل یا لینک اینترنتی ساده زندگی شما رو عوض کنه. همونطور که شما به دیگران نیاز دارید اونا هم به شما نیاز دارن پس از درخواست های منطقی و مودبانه نترسید. حتما با درخواست هاتون یک پیام کوتاه معرفی و دلیل درخواستتون رو ارسال کنید. لزومی هم نداره که اینجا باشید، این کار رو قبل از رسیدن به کانادا می تونید شروع کنید. چند تا پیشنهاد دارم برای شبکه های اجتماعی:

LinkedIn
شبکه اجتماعی LinkedIn اینجا جدی گرفته می شه. تقریبا همه پروفایل دارن و اطلاعاتشون رو واقعی و به روز نگه می دارن. چند تا پیشنهاد دارم براتون:

• LinkedIn سایت دوست یابی نیست، روابط کاری حکمفرماست. درخواست های نامربوط نفرستید
• عکس مناسب برای پروفایلتون انتخاب کنید. لزومی نداره خیلی جدی و رسمی باشه فقط عکس مهمانی های خانوادگی، همراه با حیوان خانگی یا کنار ساحل نباشه کافیه
• محل زندگیتون رو قبل از رسیدن به کانادا تغییر ندید اما توی پیام ها و درخواست هاتون ذکر کنید که به زودی جابجا می شید.
• کمی توضیحات درباره شرح وظایف، چند تا توصیه نامه از افراد با پروفایل آبرومند، چندتا تاییدیه (Endorsement) خیلی به پروفایلتون کمک می کنه
• همه اطلاعاتتون به ترتیب تاریخ و از جدید به قدیم باشه
• تا می تونید لینک پروفایل شرکت ها و پروژه ها در LinkedIn و وب سایت های مرتبط حتی اگر فقط به فارسی هستند بگذارید
• دروغ و بزرگ نمایی ننویسید. قبل از استخدام، با مشتریان و محل کارهای قبلی من در ایران تماس تلفنی گرفتن و ازشون درباره من نظرسنجی کردن. البته قبلش از خودم اجازه گرفتن.

فیسبوک
پیشنهاد می کنم توی گروه هایی مثل کاریابی در مونترآل، ایرانی های مقیم مونترال، انجمن ها و دوره های آموزشی برای مهاجرین، اجاره خانه در مونترال، جشن ها و فستیوالهای مونترال و ... عضو بشید. با همقطارها در ارتباط باشید و هم روی کمکشون حساب کنید و هم بهشون کمک کنید.

ملاقات
خیلی سایت ها هستند که به شما کمک می کنن افراد دیگه ای رو ملاقات کنید و باهاشون دوست بشید. حتما توی این وبسایت ها عضو بشید و از این ملاقات ها استفاده کنید. به عنوان مثال سایت های Couchsurfing.org و Meetup.com به شما این امکان رو می دن که افرادی که به موضوع مشترکی علاقمند هستن همدیگه رو ملاقات کنن. خیلی از این ملاقات ها ممکنه هدف تفریحی داشته باشه اما همین شرکت کننده ها بعد از خوش و بش های اولیه ممکنه شما رو جایی معرفی یا حتی استخدام کنن. حداقلش اینه که به جای تنها خونه نشستن، کمی زبان فرانستون رو تقویت می کنید.

نمایشگاه
موقع ورودتون توی فرودگاه بهتون معمولا چندتا برگه اطلاع رسانی می دن که توش معمولا اطلاعات مربوط به جلسات، سمینارها و نمایشگاه های مختص مهاجرین هم هست. توی این فعالیت های اجتماعی شرکت کنید و هم از خدمات کسانی که آماده کمک رسانی هستن استفاده کنید و هم با تازه واردهایی که چالش های مشابه شما دارن آشنا بشین.

اقامت اولیه

قبل از پروازم به کانادا لیستی از هتل ها و هاستل های با قیمت مناسب + آدرس و شماره تلفن و کروکی تهیه کردم. طوری لیستشون کردم که بتونم یکی یکی بهشون سر بزنم و بالاخره یکیشونو که جای خالی داره انتخاب کنم. همونطور که خودتون هم می دونید راه های بسیار ساده تری هم هست اما من ترجیح دادم کمی ماجراجویی کنم اما این ماجراجویی خیلی طول نکشید چون اولین گزینه کاملا مناسب بود و انتخاب شد. با هزینه شبی 30 دلار (البته به همه قیمت ها تقریبا 15درصد مالیات بر ارزش افزوده اضافه کنید) توی یه اتاق چهار نفره با یه استرالیایی و یه هندی/کانادایی جا گرفتم و پیش پیش حدودا 100 دلار برای هزینه اقامت سه شب رو پرداختم. اقامت بسیار شیرینی بود و کلی با دوستان جدیدم خوش گذروندیم.
برای پیدا کردن اطلاعات هتل ها و هاستل ها می تونید از ابزارها و وب سایت های مختلف از جمله tripadvisor، hostels.com و غیره استفاده کنید.
در مدت اقامتم توی این هاستل صبح ها کارهای اداریم رو پی گیری می کردم و بعد از اون هم دنبال کارهایی مثل خرید سیم کارت، باز کردن حساب بانکی و این جور چیزا بودم (درباره هرکدوم بعدتر توی پست های دیگه با جزئیات بیشتر توضیح میدم) قدم زدن توی شهر و بیرون رفتن با دوستان هم بعد از اون اتفاق می افتاد.
برای پیدا کردن خونه چندتا راه دارید. یکیش اینه که هرجا می رید تابلوهای کنار خونه ها رو ببینید که روشون نوشته à louer که یه شماره تلفن هم کنارش نوشته. یادتون باشه که ایده خوبی نیست که برید و در خونه رو بزنید. باید به شماره ای که نوشته شده اس ام اس بدید یا زنگ بزنید و قرار بگذارید. ممکنه همون لحظه امکان بازدید باشه اما حتما قبلش زنگ بزنید.

یه راه دیگه روزنامه و مجله های مخصوص این کاره. از در فروشگاه های بزرگ که دارید بیرون می آیید معمولا یه سری مجله رایگان گذاشتن که می تونید بردارید و توش دنبال کار، ماشین، خونه و خیلی چیزای دیگه بگردید.
اما روش مورد علاقه من اینترنته. سایت های زیادی هستن برای این کار و محبوب ترینشون توی کانادا سایت معروف kijiji هستش. سایت رو که باز کنید ازتون می پرسه که آگهی های کدوم منطقه رو می خواید و پس از این انتخاب می تونید روی گزینه خونه های برای اجاره کلیک کنید. هر چند دقیقه یک بار هم صفحه رو رفرش کنید و ببینید که چقدر تعداد آگهی ها زیاده.
پیشنهاد می کنم باز هم کمی موقتی برنامه ریزی کنید. خیلی از این آگهی ها خونه ها رو برای مدت محدود هم اجاره می دن. اگه هم اشاره ای نشده بود به هر حال شما می تونید تماس بگیرید و ازشون بپرسید که آیا مقدوره که برای مدت محدود اجاره کنید یا نه. من شخصا بعد از هاستل جایی رو برای سه هفته و بعدش یه جای دیگه رو برای یک ماه اجاره کردم. توی این مدت خیلی تصمیم هایی که از قبل گرفته بودم به مرور تغییر کرد و اگه خونه ای رو برای بلندمدت اجاره کرده بودم نمی تونستم نظرم رو عوض کنم. حتی ممکنه نتونید توی مونترال کار مناسب پیدا کنید و مجبور بشید شهر دیگه ای رو برای زندگی انتخاب کنید. لطفا از خرید کردن های غیرضروری و تعهدهای دراز مدت تا می تونید کم کنید که بتونید راحت تر مسیر زندگی جدیدتون رو انتخاب کنید.
یکی از کارهای خیلی جالبی که البته مجردها راحت تر باهاش کنار می آن همخونه شدنه که اینجا خیلییییی رایجه. توی همون سایت که معرفی کردم یه بخشی هست به نام colocation که برای همین منظوره. معمولا یک نفر دیگه خونه ای رو اجاره کرده و اتاق های خونه رو اجاره می ده که هزینه ها بین افراد تقسیم بشه. توی این شرایط شما می تونید از آشپزخونه، پذیرایی، تلویزیون، سرویس بهداشتی و ... استفاده کنید و یک اتاق هم فقط متعلق به شما خواهد بود. خیلی از این گزینه ها مبله هستن، اینترنت دارن و آماده زندگی کردن هستن پس شما لازم نیست ماه های اول دنبال خرید کردن باشید و تمام تمرکزتون رو روی پیدا کردن کار می گذارید. از طرفی با همخونتون دوست می شید و موقعیت های زیادی برای درک فرهنگ جدید، یاد گرفتن زبان و منبع مناسبی برای سوال های بیشمار دارید.